|
CIÀU MUNTPIATT!
(poesia in dialetto tornasco)
Hoo saraa-sü’ la cà (*)
e inséma la speranza
ch’éri verdüü a sò téemp
quand che cresséva ul suu.
E tütt i ann l’è inscì.
Finìda la stagiùn,
te cunségni, Munpiatt,
a l’ann che vegnarà.
Dorma tranquill st’invernu
sutt a la néev a al gèll …
In de la stanza müta
se sentirann dumà
quii tò rümuur sutii
e quell scricà impruviis
che nass senza un mutiiv
dai müür, dal lègn, dal fèer,
da l’ànima che viiv
anca in de tì, dedent.
Mì saroo fö’ a cumbatt
cul téemp che me mastìna.
Spètum quiètt, Muntpiatt!
Vegnaroo an’mò a scultà
sti vuus bèn cunussüü,
se vengi la furtüna
de vegnì an’mò a truatt.
Ma se duvess mancà,
an’mì deventaroo
vün de quii scricch legèer,
discrèta cumpagnìa,
bisbìli misteriuus
de gent già naa suttvìa,
che dopu ul sanmichée
tòrnen cun nustalgìa
a quel che hann lassaa indrée
e fann sentì i so vuus.
Paolo Elia Sala
(*) La casetta estiva di Montepiatto
|
 |